walang reader.

dalawa ang pinapa andar kong blog. ito, at isa sa ibang site. nun bakasyon, as you all know, active blogger ako. ngayon medyo busy na, at hindi naaasikaso ang blog, kaya aun, sa kabila kong blog, unti unti na silang naguunfollow. hindi ko to problema dito, bakit kamo?

Eh wala nga ako followers eh. readers pa kaya? hmm.. gusto ko makahagilap ng readers. saan ba ako pde magpulot? tsk. mga kaklase ko sa dyornalism, magagaling magsulat. may mga sense ang nilalagay sa papel, tapos ako. eto, walang kwenta ang mga gawa. basura ako sa paningin ko.....

sana naman, may makapansin dito. un lang naman. oo. alam ko, hindi ako nagbblog tungkol sa sexuality ko, ng ibang tao, o maging sa pagiging tunay na nilalang ko. tungkol lang to sa buhay ko. masyado self centered ang mga tao para mag care sa buhay ng ibang tao. kaya, whatever na lang, I guess, ayos lang din na wala ako followers dito. isa lang. at ung isang un, hindi pa active, so technically speaking, wala akong followers. kaibigan, kung binabasa mo to, isa ka nang reader ko.

hmmm.. actually, kahit hindi kita follower, basta reader, at nag bibigay ng feed back, ayos na sakin. :)

well, magandang gabi kaibigan. sana bukas may maisulat ako.

Masipag na Bata

ako. tamad ako. bihira ako sipagin ng kasipagan. tulad ngayon linggo. isa sa mga pinaka ayaw ko ay, yung natatambakan ako ng mga isusulat na articles. yun siguro naging drive ko para tapusin ng maaga ang mga articles na to:

• How I came to Journalism
• Autobiography
• Feature article about 5 pedicab drivers
• Character Sketch of a pedicab driver

wew. yung una, matagal ko na nagawa, parang nun gabi pa lang na binigay un, gnwa ko na. tapos yung pangalawa, well, it took me three days to write. so mga thursday, okay na siya. yung 5 pedicab drivers, kanina ko lang tinapos dahil kahapon lang ako nakainterview. yung character sketch, well nagawa ko na nung Friday dahil nung Thursday, nakainterview na ako ng 2 pedicab driver. 

experiences: uhhmm.. masasabi ko, mahiarap manginterview pag magisa ka lang. Pano kasi, hindi sila papayag. tipong nahihiya pa. mas madali siya gawin in a group. SRSLY.

Naranasan ko mang interview sa ulan. nakakabadtrip magsulat sa notebook mo habang pinagtitripan ka ng mga patak ng ulan na guguluhin ang magulo mo nang sulat. tsktsk..

ang mga pedicab driver ay madaming hinaing. at may mga chismis din. Yung isang driver na nakausap namin sa labas ng college building namin, kinewento ang tungkol sa isang prof sa kolehiyo namin na well, grabe kung mag inarte. ahaha. sayang hindi namin kilala kung sino yun. Pati na rin, kung paano sila kotongan ng mga pulis. grabe din pala. hirap na sila sa pag dala ng mga estudyante mula Pureza papuntang Main, o Main papuntang COC, tapos pinapahirapan pa sila ni mamang pulis. naawa naman tuloy ako saknla. maayos naman silang mga tao eh. karamihan ay gusto lamang mapatapos ang mga anak sa pag aaral. Ang iba naman, sobrang kulang ang kinikita araw araw. 

kakaibang experience: yung isang driver, lasing. actually, d ako marunong tumingin ng lasing. hehehe. pero amoy alak siya, tapos paulit ulit ang sinasabi niya na dose ang anak niya. ahaha. nakakatawa siya, pero ayos din. ayun. :))

well, hindi naman recquired, pero gumawa ako ng reflection tungkol sa assignment namin na to. ehehe. stressful? oo. sobra. pero worth it naman. yeah. :) 

Writer's Block

Tengene. bakit ba kasi ngayon pa ha? I have an article due tomorrow and you are not helping me. no. not one bit sir!
I suggest you leave and let me finish my work in Peace.

if you can do that, I thank you very much. :)

kausapin mo naman ako.

badtrip ang kaibigan ko. Mahal ko yun. pag galit yun sa mundo, sakin niya nilalabas ang pagka maldita niya. as in, tinatarayan niya ako. Tapos one day, nag sorry siya sakin sa ugali niyang yun.
pero sa totoo lang, ayos lang yun sakin. naintindihan ko naman kung bakit siya ganon na nangtataray eh. Kasi nga, Badtrip siya.
Nagbago siya ng ugali. pag badtrip siya, d na lang niya ko tinetxt. para daw d na niya ako masabihan ng something offensive daw. Par sakin, mas nakakastress yung ganito. dahil d ko lam kung okei siya o hindi.
atleast pag tinatarayan niya ako, alam ko lagay niya. Ayoko lang kasi na may pinagdadaanan siya na hindi ko alam. Nahihirapan ako ng ganito.
sana naman maintindihan mo yun. Gusto ko malaman ang mga pinagdadaanan mo. ayoko yung, pag tinanong kita ng "ano nangyare? bakit ka badtrip?" sana naman may isagot ka sakin, wag lang "wala. mababaw lang." Wala ako paki kung mababaw yun. Ayoko lang na may pinagdadaanan ka na ganyan at hindi ko alam. iintindihin kita. mahal kita eh.
sana naman magtiwala ka sakin. May tiwala ako sayo. hindi kita iiwan. Pangako ko yun. Kaya sana, ilapit mo sakin ang puso mo.

oo. ikaw nga tinutukoy ko. Mahal na Mahal kaya kita. ikaw? mahal mo ba ako?

Getiing F**** in the ass.

I don't know how the hell that must feel, but I think I know how it feels..
You know that feeling after taking a BIG shit? the way your ass feels sore and stuff? well, I somehow think that must be how it feels. I mean, I can't sit down after taking a dump that huge! it hurts my ass.
I wonder if its the same after getting fucked hard back there? hmm.. I would like to ask someone who has experienced it, but alas, I don't know anyone. haha. oh well.

P.E

parang every week na lang ito problema ko. well, It kinda is. kasi naman, manyak na nga si Prof, andami pa mga nakakapagod na pinapagawa. hayst,
nananakit left foot ko.. parang ayoko tuloy mag sapatos bukas. wew. oh well, bahala na lang.

Ang Alamat ni Dwight (pusa ng kaibigan ko)

pusa to ng kaibigan ko. Siya si Dwight. Mahilig ako sa mingming. Si Dwight isa sa mga paborito ko. dahil ang cute niya. :) ginawan ko siya ng alamat para sa amo niya na si Giel. isang Engineering student sa aming University. at ilalathala ko ngayon ang kwento ni Dwight.

Isang araw, may isang tuko. maitim at pangit siya, pero ala siya kinalaman sa kwentong ito. 

nung unang panahon, may pusa na walang tahanan. maitim siya. lagi siya tinutukso ng kapwa pusa niya. “tigilan niyo nga ako! meow!” lagi nitong sigaw. ang mga bata naman, hinahagisan siya ng mga bato, minsan ay ihahagis pa dapat siya sa San Juan river. pero nakatakas siya. malungkot at miserable ang buhay ng pusa na ito. isang gabi, sa ilalim ng Hi-way, humihithit siya ng rugby para makalimutan ang kanyang kapalaran, nang biglang may dumating na diwata. “sino ka? bat ka andito? sobrang high na ko siguro. kung ano ano nakikita ko.” 

ang diwata na ito ay isang engineering student sa isang State U, na pag trip nia ay nagdadamit pang diwata at sumusulpot kung saan saan. “hoy. umayos ka nga dyan.” sabi nito sa pusa. “bibigyan kita ng panibagong buhay. sumama ka sakin.” sumama saknya ang maitim na pusa. inuwi ng diwata ang pusa sa Cubao . pinaliguan niya ito, dito lumabas ang tunay na kulay ng pusa, kulay puti. tuwang tuwa ang pusa at walang humpay ang pasasalamat nito. “walang anuman.”sabi ng diwata. “bibigyan kita ng pangalan para sa bago mong buhay” “ano po ang bago ko pangalan?” tanong ng pusa. “mula ngayon, pangalan mo ay Dwight, at magiging magbestfriend tayo dahil lonely ako.” “eh?!?! uhh..sige na nga” wala magawa ang pusa kundi sumagot ng oo. mula nuon, ay maputi na si Dwight at lagi na nakatali. 

the end. :D

Ang pagbabalik.

Ayun, Bubuhayin ko na muli ang Blog ko na to. ang totoo, meron pa ako isa, madami na ako followers, at madami na din nagsshare ng opinyon nila tungkol sa buhay ko.
dito, hindi ako sikat. hindi ako kilala. ako ay isang normal na tao lamang na nais maghayag ng nararamdaman niya.
Sa totoo lang, kaya ayoko iupdate to dati, eh kasi, feeling ko kung magpopost ka dito eh, dapat seryoso. tipong gusto basahin ng masa.
But I find that I don't care anymore. Ilalathala ko na lang dito kung ano nararamdaman at kung ano ang tingin ko sa mundo nating ito. makagain man ako ng followers o hindi, ayos lang. atleast nasabi ko ang nararamdaman ko.
Hanggang dito na muna. wala na ako masabi.

ako nga pala ang Journ Student na may onting galit sa mundo.